DE WULK
 

De wulk of kinkhoorn, in het fries "hulk" genoemd is een schelp die op de waddenkust regelmatig gevonden wordt. Ook op schelpenpaden en op graven zijn ze te vinden. De wulk is een roofslak, het is de torenvalk onder de weekdieren en daarom zeer kwetsbaar voor vervuiling van het zeewater.
Vissers bliezen op kinkhoorns wanneer ze van de visvangst thuis kwamen. Pelgrims namen ze mee naar huis en bliezen er op om de "donder te breken". In de Codex Callixtinus worden hoornvormige schelpen " de hoorns van Sint Jakob genoemd". Op enkele Engelse albasten Jacobusbeelden draagt de "donderzoon" een rij wulken op zijn kleed.
De Wulk verwijst naar de hoorns waarop de tritons blazen op mythologische en allegorische voorstellingen van de zee. In de Hindoe godsdienst en in het de Boeddhisme wordt het geluid van de tritonhoorn verbonden met het oergeluid van de schepping.

Een Scandinavische legende vertelt dat een reusachtige slak de Melkweg als een slijmspoor langs de hemel achterliet. De dieren gingen op zoek naar de berg van God. Ze kenden de weg niet. Onderweg ontmoetten ze een grote slak. Deze wilde hun wegwijzer zijn. Een glanzend slijmspoor wees de dieren de weg, dag en nacht. Tenslotte zagen ze de berg. De slak kon niet verder. Door de slijm af te geven had hij zichzelf verteerd. Toen God zag dat de slak zijn leven gegeven had voor zijn vrienden plaatste hij als herinnering de Melkweg aan de hemel. Dit hemels spoor is nog steeds een wegwijzer voor mens en dier.
 
De Hoorns van Sint Jakob.
 
De hoorns van Sint Jakob houden geen verband met de traditionele Sint Jakobsschelpen die met de staf tot de attributen van de "marcheurs de Dieu" behoren. Het gaat hier om spiraalvormige schelpen "caracola" in het Spaans die de vissers gebruiken om bij de aankomst in de haven de verkoop van de vis aan te kondigen en die ook door pelgrims van de stranden van Galicië werden mee genomen. Gesanctioneerd door de volksvroomheid werd hun kracht toegeschreven om het woeden van het noodweer te temperen.
In de mythologie van de Tritons dienen spiraalvormige schelpen als hoorns. Ze kunnen He gebruik ervan als signaalhoorns na verwijdering van de punt is algemeen in de antieke wereld en tot op heden in Oost Azie en Oceanië. Soms beschouwt men de schelphoorn als de stem van de godheid.
Lees "LIBER SANCTI JACOBI" >>
 
De Wulk it een zeer sprekend pelgrimsteken voor de pelgrims naar en van Sint Jabik in Friesland. Het beeld hiernaast is te vinden in het Victoria en Albert museum in Londen. Het toont de beeltenis van de heiligie Jacobus met op zijn mantel wulken.
Het beeld is vervaardigd uit Albast en is in de 15e eeuw in Engeland ( Nottingham) gemaakt. Deze afbeelding vormt het fundament voor de keuze van de wulk als symbool van het Jabikspaad. De wulk is veelvuldig te vinden langs de Waddenzeekust van Friesland en is straks ook terug te vinden in de putdeksels in de Jacobstraat in Leeuwarden.
 

In de kabbala (de Joodse geheimleer) is de hoornvormige schelp het beeld van de verschillende niveaus in de werkelijkheid die als een slakkenhuis met elkaar verbonden zijn. Deze symboliek is op de pelgrim als volgt toe te passen:
De onderste winding is het lichamelijke niveau. Een mens kan alleen de pelgrimstocht voltooien als hij daartoe lichamelijk in staat is. De kleinste handicap kan het einde van de reis betekenen.
De middelste winding is het morele niveau. De pelgrim komt onderweg voortdurend mensen tegen. Met al deze mensen moet hij goed contact hebben. Hij moet ook bestand zijn tegen de verleidingen onderweg. Als een pelgrim onderweg voortdurend moeilijkheden met zijn reisgenoten of met mensen die hij ontmoet heeft zal zijn reis mislukken.
De bovenste winding is het geestelijk niveau. De pelgrim moet geestelijk opgewassen zijn tegen de uitdagingen van de reis. Eenzaamheid en menselijk gedoe, angsten, depressies, een veelheid van emoties. Hij wordt geconfronteerd met zichzelf, vooral als de reden van de pelgrimage verwerking van problemen is. Een godsdienstig mens kan een religieuze crisis doormaken. Menigeen heeft vanwege een geestelijke inzinking de trein naar huis moeten nemen.  

In Friesland voert de familie Kingma de wulk in het wapen. Grafstenen met dit wapen bevinden zich onder de toren van Oosterwierum.
Drie wulken met daaruit spruitend twee of drie graanaren zijn het heraldisch symbool van het Bildt "Aren út skelpen". De schelp is hier ook een "Hoorn van Overvloed".
In de heraldische literatuur is de wulk het symbool van de zwijgzaamheid. Het slakkenhuis in het oor is het orgaan waarmee de mens zijn evenwicht bewaart.