Als de fietspelgrims Oosterbierum verlaten bereiken ze na ongeveer een halve kilometer een viersprong. De verbindingsweg tussen Oosterbierum en Sexbierum kruist hier de beroemde Slachtedijk.
De Slachtedijk, vroeger 'de Slachtedijken' genoemd, maakt deel uit van het oude waterbeheersingstelsel van Friesland. De Slachte is een binnendijk van ongeveer 42 kilometer lang. De Dijk begint bij de Zeedijk bij Oosterbierum en loopt met een boog door het zuidwesten naar Oosterwierum waar hij weer samenvalt met het Jabikspaad.
Wie wil kan op de viersprong heel gemakkelijk even naar rechts afslaan en, langs de Sint Jorisboerderij met de paarden op het Oeleboerd, naar de zeedijk fietsen. Tegen het talud van de dijk geven stenen de vroegere hoogtes van de zeewering aan.
De Slachte is opgebouwd uit gedeelten van oude zeepolderdijken (vandaar de benaming Slachte 'dijken') Deze oerdijken zijn van verschillende data. De oudste dateren van omstreeks 900, de jongste zijn omstreeks 1200 aangelegd. Het gedeelte dat hier samenvalt met het Jabikspaad is het jongste onderdeel. De Slachtedijk (het woord Slachte, van 'slaan', betekent 'dam') verdeelt het oude land Westergo in twee delen. Naar het zuidwesten toe het 'buitendijks' gebied en naar het noordoosten toe de 'Vijf Delen Binnendijks'.
De dijk werd onderhouden door de verschillende grietenijen of 'delen'(tegenwoordig gemeenten) en dorpen langs de Slachte en de Stad Franeker. In de Dijk waren verschillende sluizen, 'zijlen' genoemd, die in geval van hoog water met sluisdeuren of balken afgesloten werden.
In 1825 heeft de Slachtedijk voor het laatst het zeewater gekeerd. Na het voltooiing van het deltaplan verloor de Slachte haar status van zeewering. Enkele jaren deleden werd de slaperdijkdijk overgedragen aan 'It Fryske Gea' die nu dit bijzonder monument van natuur en historie beheert. In de bermen van de Slachte bloeien veel interessante planten en daartussen vinden vele diersoorten een toevluchtsoord en voedselbron. In de zomer bloeit in de berm van dit gedeelte het heldergele Sint Jakobskruiskruid en het Jakobskruid of 'heelblaadjes'. Aan de westzijde, in de blokjes voorland, bloeien koekoeksbloemen en kale jonkers. De dijk, die op een schilderachtige wijze door het landschap kronkelt, maakt op ieder een onvergetelijke indruk.
Tijdens de manifestatie 'Simmer 2000' werd over de Slachte een marathon georganiseerd die een doorslaand succes werd. Met tussenpozen van 4 jaar hoopt men het evenement te herhalen. Ook daarbuiten wordt de dijk door velen bewandeld.
Natuurlijk is overwogen de hele Slachte op te nemen in het Jabikspaad. Nadeel is dat de pelgrims, met 2700 kilometer voor de boeg, een fikse omweg moeten maken. De Slachtedijken zijn waterkeringen en nooit bedoeld als doorgaande wegen. Onze fietsroute volgt vanaf Franeker getrouw de oude heerweg naar het zuiden. Alleen hier proeven de fietsers even de sfeer van de beroemde dijk. De Jabikspaden over Leeuwarden en Franeker en de Slachtedijk zijn heel goed te combineren als 'oefencercle' voor fietsers en wandelaars.
Ter hoogte van Dongjum passeren we een van de oudste windmolen - parken in Friesland, destijds als een proefproject aangelegd. De fietsroute verlaat de Slachte bij de Getswerdersyl die helaas in de zeventiger jaren werd vernietigd en waaraan nu slechts een monument herinnert. Hier scheiden Jabikspaad en Slachtedijk. De pelgrims volgen fietsend naar Franeker een zeer oude dijk die in het geweld van de stadsuitbreiding tot op heden gespaard gebleven is.
Een dagmars verder, op de driesprong in Oosterwierum, komen het Jabikspaad, via de heerweg naar het zuiden, en de Slachte samen. Via de Krinzer Earm, de afsluiting van de Middelzee, sluit de slaperdijk aan op de oude zeedijk van Oostergo. In de noorderberm ligt daar een blauwe hardsteen die 'Het begin van de Vijfdeelen Slachtedijken' aangeeft.
