Ze kwamen over de Ardennen maar voor ze naar huis terugkeerden, wilden ze nog eerst de goede heiligen onderweg vereren. Ze gingen eerst naar Nijvel, dan naar Stavelot. Ze wilden ook nog langs Maastricht, waar de grote bisschop Servatius begraven lag. Onderweg verdwaalden ze echter in een bos bij Rutten.
Het was al duister toen ze een woning bereikten. Ze kopten aan en een vrouw deed open. Evermaar
zei: "In 's hemelsnaam, laat ons hier rusten tot morgenvroeg. Wij komen uit Compostella."
De vrouw stemde toe maar waarschuwde hen dat haar man, Hakko, hoofdman was van een roversbende.
Als hij hen zou aantreffen 's morgens, zou hij hen zeker vermoorden. Evermaar beloofde in de
schuur te slapen en 's ochtends vroeg te vertrekken.Een kwartier nadat de pelgrims vertrokken waren, kwam Hakko thuis. Een knecht vertelde wat er gebeurd was en Hakko trommelde zijn spitsbroeders bijeen. Samen donderden ze het erf af, de pelgrims achterna. Na uren zoeken, vonden ze de pelgrims, die alweer wat lagen te slapen in het bos. Hakko maakte hen wakker en vermoordde zeven gezellen. De jongste onder hen kon echter ontsnappen, maar werd al vlug betrapt door de rovers. Na een achtervolging van een uur werd ook hij vermoord. Hakko en zijn trawanten stalen het bezit van de vermoorde pelgrims en lieten ze onbegraven achter.
Een week later ging hofmeier Pepijn van Herstal met zijn mannen op jacht in dat bos. Ze ontdekten
de lijken en Pepijn zag dat het hoofd van Evermaar licht leek uit te stralen. Hij liet Evermaar
apart begraven en de anderen werden samen in een kuil begraven.Twee eeuwen later ontdekte een pastoor het graf van Evermaar. Hij liet de vermoorde pelgrim ontgraven en na heel wat onderhandelen met de bisschop, mocht de pastoor de relieken van Sint- Evermaar op het altaar verheffen.